Beter köpekler de gördüm

Perihan Mağden'in Radikal gazetesindeki köşesinden...

Geçenlerde kızıma, yavrucuğumuzu akşam yürüyüşüne birlikte çıkarmamızı önerdiğimde:
"Yaa anne, ben sıcaklarla zor baş ediyorum zaten," cevabını aldım.
Yani çocuk için alınan köpek, tamamen evdeki annenin bakımına terk ediliyor.
Annenin köpeği oluyor. Ve de köpeğin Alfa Köpeği de anne oluyor: Ne kadar olabilirse!
Zira bizim yavrucağımız boyuna posuna bakmadan oldukça saldırgan. Küçük köpeklerde daha yaygın olarak rastlanan bu beter 'huy', nerdeyse 'can çıkar huy çıkmaz' cinsindenmiş. Ve de kaderimiz böyleymiş, çekeriz artık -ruhuna girdik.
Bodrum'un efsanevi veterineri Ahmet Kurt, beni suçladı gerçi: Aşırı şımartılmış bir köpek olduğunu/kötü köpekten ziyade şuursuz sahiplerin söz konusu olduğu bir Veterinerler Gezegeni hakikatini.
Yüzüme vurdu.
Neyse ne! Evet dışarda insanlarla adam gibi (köpek gibi) sosyalleşemiyor. Her an umulmadık hırlama/zıplama davranışlarına karşı sürekli atik, çevik ve dikkatli olmalıyız. Ama Allahım, insan nasıl seviyor, nasıl seviyor kötü huylu da olsa/deli de olsa/şımarık da olsa köpeğini.
Kapıyı açık gördüğü saniye sokağa fırlayabiliyor.
Ve ben 'Gel' deyince, bu kelimenin anlamını çok da iyi anlamasına rağmen ve tam da bu yüzden yüzüme dik dik bakarak fırlayıp gidiyor.
Kahkidi koh koh. Nanik. Pışşşşt
-dercesine.
Bu kadar mı Sahip'i takmamak olur?
Evet. Beter Köpek diye bir sendrom, durum, olay varsa, o bizimkidir.
Olsun.
Kötü Kedi Şerafettin'den iyidir. Bizim Beter Köpek(imiz) yani. Herhalde.
Sanırım. Öyledir.
Hürriyet'in Pako Pano'sunda bugün şöyle bir ilan gördüm:
Paşa 16 aylık, erkek, şampanya rengi, kulakları sarımsı, 35 kilo civarında ve muhteşem güzel kuyruklu bir golden retriever. Boynunda bej pire tasması, kırmızı bir zili ve zincir ucunda mavi tasması var. 31 Temmuz'dan beri Mahmutbey gişelerinin veya civarının yakınında bırakılmış gezinmekte. Bir an önce ona kavuşmak istiyorum. Onu gördüyseniz lütfen beni arayın. (0532) 312 30 76.
Bu duyuru işte, şunun kaleme alınışındaki; sevgiye, özene bakar mısınız? 'Muhteşem güzel kuyruklu', 'kulakları sarımsı', 'kırmızı bir zili'-
Getirdi bu duyuru beni ağlamanın eşiğinde bıraktı, gitti.
Nerdeyse bir ay önce, Mahmutbey gişelerinin orda, neden peki 'bırakılmış'?
Ne olmuş?
Çok söz dinlemeyi bilen bir golden retriever'dan, bizim zibidi gibi sırf gıcıklık olsun diye kaçıverme teşebbüsü de, beklenmez ki.
Ama her köpek sahibinin, aynen benim gibi, delice bir köpeğini kaybetme korkusuyla -sürekli, sürekli- yaşadığına da eminim.
Evet zamanla azalsa da, hiçbir zaman tam olarak bitmeyen, içinizi terk etmeyen bir korku hali.
Sonra bir gün işte, onu şu ya da bu nedenle, kaybetme halini düşünün!
Çok yakın arkadaşım, biriciklerinden biricik kedisini sekiz günlüğüne kaybetmişti!
Bir delilik halinin pençelerinde geçirilen sekiz ağır gün!
Sonunda buldu haini.
Evet acayip kızıyor da insan. Kızıyorsun; ama anında sonsuz bir bağışlamaya refakat eden bir kızma hali. Sevginin yumuşatmasıyla anında çözülen.
Çünkü hakikaten, çocuğun gibi.
Her haliyle, her şekliyle güzel.
Her haliyle, her şekliyle sevilesi.
Bizim beter köpeğimiz, beni gerçekten kızdırmaya muvaffak olduğu o nadir anlarda; dünyanın en itaatkâr, en makul, mazbut, efendi, söz dinleyen köpeği kesiliveriyor mesela.
Ama o denli kızmaya ne kadar sık muvaffak olabilirim ki? Haftada, ayda bir defa.
Bu yani, Zibidiler Şahı'nın ya da Serseri Gençlik'in itaat anlarının toplamının, düşüklüğüne (de) işaret ediyor.
Ama "Sevdim seni bir kere
Başkasını sevemem
Deli diyorlar bana
Desinler, değişemem" durumları.
O güzel şarkının dediği gibi: Desinler, değişemem.

Perihan Mağden

24.08.2003 Radikal Gazetesi

Barınaklardan

  Rot doberman...

  Evde butik p...

Eş Arayan