|
|
|
 |
|
|
|
|
Annesinin bir tanesiydi ! |
|
Çok değil, sadece 1 ay önceydi. Eşim en sonunda çok istediğim dostumu sürpriz bir şekilde alıp gelmişti. O bir Golden Retriever'dı. Erkekti. Onu ilk gördüğümde çığlıklara boğulmuştum sevinçten... O kadar güzel bir yüzü vardı ki... Anlatmak çok zor. "İşte benim, senin oğlun" der gibiydi. Çok sağlıklıydı. İlk günümüz uykusuz geçti, gelişini kutluyordum. Yanından hiç ayrılmak istemiyordum, sanırım o da benim. Oyunlar oynuyorduk, o kadar zekiydi ki, daha ilk günden "öpücük" değip öpmeyi öğrenmişti. Çok güzeldi. Zekiliği O'na daha da bir güzellik veriyordu.
Bir kaç gün sonra nedenini anlayamadığım bir iştahsızlık, kusma ve ishal başladı. Halbuki aşılarını yaptırmıştım. Hiç bir hastalıktan şüphelenmedim, çünkü çok sağlıklıydı. (sanırım sadece öyle görünüyordu) Doktorumuzda herhangi bir şey olmadığını savunmuştu ilk zamanlarda... Sanırım 6.his denilen şey, alıp başka bir veterinere götürdüm oğlumu, ama durumu biraz daha ağırlaşmıştı. Doktor görür görmez teşhisi koydu. "Köpek Gençlik Hastalığı". 25 yaşındayım ve bu yaşıma kadar 7 tane köpeğim oldu. Hepsini de ölümleri sonucu kaybetmiştim. Son kaybettiğim dostumdan sonra "bir daha asla" dedim. Ama yapamadım. Onların o sevgi dolu dostluk dolu bakışları olmadan yapamayacağımı anladım ve bu yüzden eşimden istedim. Ve bu dostumu da kaybetmek istemiyorum. Kaybetmeyecektim. Kaybedemezdim.
Oğluma Ares'ime serum tedavisine başlandı. Sabahları ve akşamları 1,5 saat süreyle serum veriliyordu. O kadar uslu ve sakın duruyordu ki. Anlıyordu O'nun sağlığı için yaptığımızı. Bir hafta boyunca bu şekilde sabah ve akşam seruma devam edildi. Artık kusması durmuştu, ama ishali ve iştahsızlığı devam ediyordu. Ama bu bir ümitti. Doktorumuzda çok sevinmişti. O'da gerçekten çok üzülüyordu. Bir akşam, doktorumuz Ares'in pansiyonda kalmasını ve sürekli serum verilmesi gerektiğini söyledi. Anlamıştım, kötüye gidiyordu. Ama kusması durmuştu. "Neden" dedim. Doktor sanırım moralim bozulmasın diye, "sabah - akşam gelmeniz sizin için zor oluyor, hem burada kalırsa serumu devamlı veririz daha iyi bir sonuç alabiliriz". dedi. O akşam Ares'imi orada bıraktım ama bir parçamda orada kaldı. Bir hafta boyunca her gün gittim. Elimden geldiğince yanında olmaya çalıştım. Her yanına gidişimde, hiç sallanmayan kuyruğunu sallıyor, "hadi artık al beni buradan, kucağında beni sevmeni özledim" der gibi bakıyor ve üzerime atılıyordu. Ama her geçen günde Ares'imi bir tanecik oğlumu daha da halsiz ve huzursuz görüyordum. Her gün doktorumuza soruyordum, "iyileşecek değil mi?" diye. Doktorumuz ise beni hazırlamaya çalışır gibi, beklemekten başka yapılacak başka bir şey olmadığını söylüyordu. Yanlıştı. Bu cevap yanlıştı. Bir şey olmalıydı yapılabilecek. Sanki vardı ve yapılmıyormuş gibi geliyordu o an için bana...
Bir sabah yine Ares'imi görmeye gittim. Yine beni görünce biraz hareketlendi. Yanına gittim. Ellerimle yüzünü ellerimin içine aldım. Gözlerime baktı. Belki bir - iki dakika kadar öylece baktı. (Köpeği olanlar bilirler hiçbir köpek uzunca bir süre o şekilde kalmak istemez.) Ares'im ise gözlerimin içine bakıyordu. Bıraktım yüzünü, ayağa kalktı. "Öpücük" dedim. Bebeğim hemen dudaklarını uzattı. Çok halsiz olmasına rağmen hala benim dediklerimi unutmamış ve yerine getirmek için çaba harcıyordu. Benimse iyileşmesi için elimden hiçbir çaba gelmiyordu. O anda bunları düşünürken Ares'imin yanındayken tuvaletini yaptı... O bir tuvalet değildi, sadece kan vardı. Doktora baktım. Gözlerimden yaşlar akıyordu, ama ağlamıyordum, ağlamayacaktım. O'na inanıyordum dayanacaktı. Ama küçücük bedeniyle iki hastalığa ne kadar dayanabilirdi ki. Artık anlıyordum, ama kabullenmeyecektim. Geceler boyu çok ağladım, resimlerine bakıp bakıp... Oysa ki ben O'nunla sadece üç hafta geçirmiştim.
Ertesi gün sabah doktorumuz bizi aradı Ares'in durumunun iyice ağırlaştığını söyledi. Anlıyordum zaman iyice yaklaşmıştı ama ben hazır değildim ki... Hemen yanına gittik uyuyordu doktorla konuştuk, artık onunda bir ümidi kalmamıştı. Gözlerime bakmaya çekiniyor ve hiçbir şey söylemiyordu. Ağlayarak dışarı çıktım. Biraz sonra Ares'im uyandı, yanına gittim kuyruğunu salladı, patilerini ellerime aldım, yine aynı bakışını baktı, gözlerimin içine... anlıyordum ki bunlar veda bakışları... ama ben asla Oğluma o gözlerle bakmadım. Bakamadım.
Doktor eşime sabah ki telefon konuşmalarında "bu zor görevi ne olur bana vermeyin" demiş. Eşimden gelen telefonla uyandım. Çok huzursuz geçen bir gecenin ardından ne duyabilirdim ki, eşim oğlumuzu kaybettiğimizi söyledi. "Olamaz" dedim. Bir yanlışlık olmalıydı. Hemen telefonu kapatıp doktoru aradım. O'nun, oğluşumun, bir tanemin uyuduğunu ama hiç bir zaman uyanmayacağını söyledi. O gitmişti artık. Ama benim de bir yanım O'nunla gitti. Ne kadar ağladığımı bilmiyorum. O'nu ne kadar özlediğimi de...
Ares'im her zaman benimle yaşayacak. biliyorum ki bir tanem gökyüzünde bir yıldız oldu. Şimdi her gece gökyüzündeki yıldızlara el sallıyorum, oğluşumda bana bakıyor biliyorum... O'nun çok özlüyor ve seviyorum...
Ben Ares'imle sadece 3 hafta geçirdim... O'nu kaybedince ki duygularımı ne kadar anlatabildim bilemiyorum ve bir an düşündüm, 5 - 10 sene mi geçirdiğim köpeklerimle aynı duygulardı. Ama şuna inanmanızı isterim ki, yazdıklarımı okuyunca neler hissettiğimi hiç anlatamamışım...
Saygılar, Başar Akcan
Kaybettiğiniz köpeğiniz için yazdığınız yazının O'nun Anısına sayfasında yayınlanması istiyorsanız editor@havhav.com adresine gönderebilirsiniz. |
25.06.2004 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yorumlar (15 adet) |
|
Yazan: Cherry2 |
Tarih: 28 Ağustos 2004 |
Saat: 01:16 |
Çita mı?!?! ne nası yani ?ismimi yoksa?!?! walla kafam çok karıştı oyku17!!::DDheh |
|
|
Yazan: oyku17 |
Tarih: 13 Ağustos 2004 |
Saat: 10:44 |
başınız saolsun kanlı ishal olmuş demekki size hatalıklı verdiler benimde dalmaçyalım vardı kanlı ishaldi doktor yaşayamaz dedi ama biz 4senenin öncesi parasıyşa 100milyon harcadık ve kurtardık onu ne bileim kötü bi durum şuan çitam var ve korkuorum onu kaybetmekten:....( |
|
|
Yazan: free_mex |
Tarih: 16 Temmuz 2004 |
Saat: 16:39 |
çok üzüldüm, başınız sağolsun ,sizi anlıyorum dayanılcak bı acı değil...... |
|
|
Yazan: dtpixie |
Tarih: 06 Temmuz 2004 |
Saat: 21:40 |
gecen pazar sizin yazınızı okurken bilgisayarın başında aglıyordum hüngür hüngür. hani aglayacaklarını bile bile türk filmini izlerler ya türk kadınları, aynı hesap işte.. çüknü henüz 1 haftadır bende olan bir goldenım var ve dudağımdan öpmesine bayılıyordum... neyse üyeliğimde yeni yapmıştım, aktifleşmesini bekliyordum size cevap yazabilmek için.. bugüne nasipmiş.. benim güzelimin adı da pixie.. dün gece bir klininiğe yatırdık, gençlik hastalığı teşhisi koydular dün.. pazar günüden beri kötüleşmişti, sabahlara kadar oturuyordum başında o öksürükten uyuyamadığı için.. nasıl daha önce anlayamadılar bilmiyorum. kliniktekiler umutlanma dediler ama yine de istersen sonuna kadar deneyelim şansımızı.. kesinlikle dedim, deneyelim.. onu klinikte bırakırken dün onu terk ediyormuşum gibi hissettim, hala da öyle hissediyorum. nasıl hiçbirşey yapılamaz inanamıyorum.minicik bir bebeği ölümden döndürmenin hiç yolu yok! ve o henüz 1,5 aylıkken, henüz bir kere bile öksürmeden top peşinde koşamadan, kalan hergünüde iğneler yiyerek acı çekerek ölecek. bana kendini topla diyorlar. bunları düşünürken nasıl toplanırım? bugün görmeye gittim kucağıma aldım o beni yalarken elimden gelen tek şey ağlamaktı.. herşey o kadar önemsizleşti ki benim için... artık tek bir dileğim var.. o acılara katlanabilecek gücü bulsun ve ölürken hiç korkmasın.... |
|
|
Yazan: bia |
Tarih: 05 Temmuz 2004 |
Saat: 21:10 |
HEP O CİNS BİR KÖPEĞİMİN OLMASINI İSTEDİM AMA TÜYLERE ALERJİM OLDUĞU İÇİN ALAMADIK.KEŞKE O KADAR TATLI BİR KÖPEKTEN BENDE DE OLSAYDI.BU ARADA KÖPEĞİN ÇOK TATLI YANİ GÖRDÜĞÜM EN TATLI KÖPEK... |
|
|
Yazan: pınpın |
Tarih: 02 Temmuz 2004 |
Saat: 17:17 |
çok üzüldüm, inanılmaz derecede çok... şuanda ağlıyorum. ve patimizin birgün bizi bırakıp gittiğinde ne yapıcağımızı düşünüyorum. O 2-3 gün önce ufak çapta bir kalp krizi geçirdi. sanırım sıcaktan ve çok yemekten. Ölüceğini sandık, hatta öldüğünü... kaskatı kesilmişti ve annesi(kardeşim) 3 gün şokunu atlatamadı, halada en ufak bir öksürükte, kusmada soluğu veterinerde alıyoruz. ilk kez böyle birşey oldu ve hazırlıksızdık. ne yapılması gerektiğini bilmemek, ya da bilmek ve o an telaştan yapamamak çok kötü. Allah herkese her durumda sabır ve sükunet versin. Soğukkanlı olmak böyle durumlarda hayat kurtarıyor.
Ares gerçeten çok tatlı bir bebiş.. diğer tüm dostlarımız gibi. Tekrar başınız sağolsun. Acınızı paylaşıyoruz.
Sevgiler.. Pınar&Yasemin&PATİ |
|
|
Yazan: ares1980 |
Tarih: 01 Temmuz 2004 |
Saat: 02:07 |
yazılarınız için çok teşekkür ederim. duygularımı anlamanıza çok sevindim. çünkü bu duygular gerçekten anlaşılması çok zor duygulardır. ancak yaşayan bilir. bende bu yüzden burada bu duygularımı yazmak istedim. hem de aresimi burada da yaşatmak istedim. herşey için teşekkür ederim. bu arada yeni bir meleğim var ve onunla çok mutluyuz... umarım en azından onunla uzun yıllar yaşayabilirim... ve umarım sizlerde yaşayabilirsiniz... (sevgili kolet, Allah'tan dileğim meleğine birşey olmamasıdır. en yakın zamanda umarım iyileşir. hep iyi düşünmeye çalış. böylece ona pozitif enirji verirsin ve inan o bunu hisseder... geçmiş olsun...) herkese sevgiler... |
|
|
Yazan: ejder |
Tarih: 30 Haziran 2004 |
Saat: 17:48 |
çok dokunaklı yazmışsınız.başınız sağolsun.eminim size uzaklardan hala öpücükler yolluyordur |
|
|
Yazan: kolet |
Tarih: 29 Haziran 2004 |
Saat: 12:09 |
gerçekten çok zor benım kopegım 2 yasında köpegim yasıyo ama bi hastalıga yakalandı.kalb büyümesi ve banaçok ilerde çok ilerleyecegini sölediler vebunun sonucunda ölecegini söledile ve ben sizi çok ii anlayorum
|
|
|
Yazan: ebrusoyalp |
Tarih: 28 Haziran 2004 |
Saat: 16:02 |
ilk önce başınız sağ olsun inanlımaz üzüldüm bende 12 nisan da köpeğimi kaybettim acınızı çok iyi anlıyorummm:(((
tekrar başınız sağ olsunn:(( |
|
|
Yazan: Surup |
Tarih: 28 Haziran 2004 |
Saat: 12:46 |
Duygularinizi o kadar güzel anlatmissiniz ki. Gözyaslarimi zor tuttum, eger is yerinde olmasaydim, kesin hakim olamazdim.
Insanin yavrusunu kaybetmesi ne demektir tahmin edebiliyorum. Sizin yasadiginiz aci benim en büyük korkum. Mutlaka yeni bir dost alin kendinize, yüregi bu kadar güzel olan biri yanliz kalmamali.Sevgiye ve ilgiye ihtiyaci olan o kadar cok dostlarimiz var ki.
Sevgiyle
Sibel |
|
|
Yazan: lolipop |
Tarih: 28 Haziran 2004 |
Saat: 05:55 |
her seferinde inanilmaz aciyor icim.editore bebegimin ardindan yazdiklarimi bir sure yayinlamamasini istedim cunku kendime bile soyleyemedigim seyleri yazmistim.ama emin olunuz onlar yasarlarkende melekti sonra kanatlari olan melek oldular.ares de gokyuzunde istedigi gibi ucuyor sizi gostererek iste annem orda diyor emin olun.kizim gideli aylar oldu.ama size sunu soyleyebilirim en iyi terapi yine yeni bir dost sayesinde yapiliyor.bence veterinerinize danisarak herhangi bir pet shoptan olmamak kaydiyla bir dosta kucak acin.hatta barinaktan alin.cunku o kadar cok icimizdeki bu sevgiye ihtiyaci olan dostlar varki.aslinda bizlerin o dostluga daha cok ihtiyacimiz var.kayitsiz sartsiz seven bir yurege, parlayan bir goze. |
|
|
Yazan: Dileksema |
Tarih: 27 Haziran 2004 |
Saat: 01:41 |
Oglunuzu kaybettiginize cok üzüldüm... Allah size sabir versin. Benimde iki tane enigim melek oldu. Cok aci cekmistim. Sizi cok iyi anliyorum.
Yeni enik almam 4 yil sürdü ama su anda bir tane 8 aylik labradorum ve iki aylik terrierim var. Ne kadar boncugun yerini dolduramasalar bile... Onlara da ayri bir sevgi bagladim.
Zamanla sizinde yeni bir arkadas almanizi tavsiye ederim...
Allah sabir versin. |
|
|
Yazan: ares1980 |
Tarih: 25 Haziran 2004 |
Saat: 21:01 |
yazınız için çok teşekkür ederim. bende sizin acınızı anlıyabiliyorum. evet yüreğimdeki sevgiyi şu anda yeni oğluma veriyorum. ondan sıkılan bir aile tarafından yeni yuva aranıyormuş. insan bir dosttan nasıl sıkılabilir ki. o da bir golden ve erkek, şimdi sevgimi ona veriyorum. ama dğer dostlarıma ve aresime verdiğim sevgi ayrı... hani insanların bir sürü çocukları olur ama sevgileri hep aynıdır. işte benimkide böyle birşey... sizin gibi bende bekliyorum, bebeklerimi, meleklerimi göreceğim zamanı... sevgiyle kal yasemin... hep dostunla kal... |
|
|
Yazan: yesi |
Tarih: 25 Haziran 2004 |
Saat: 19:30 |
yazınız beni derinden etkiledi.benimde 2.5 sene içinde 3 bebegim melek oldu .cok acı tarif edilemez bir duygu bu.en son ocak ayında 9 yaşındaki canım oglum j.bond umu kaybettim.sizi cok ama cok iyi anlıyorum.aresinizde bizimkilerle cennet bahcelerinde sapasaglam bir şekilde koşup oynuyordur.onlarla bir gün gökkuşagı köprüsünde buluşacagız ve kaldıgımız yerden güzellikleri paylaşmaya devam edecegiz.sizin gibi yüregi güzel biri yanlız kalmamalı mutlaka yeni bir dosta kucak açmalısınız.
sevgiler yasemin. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
erujum - Yeni Yavr...
Yorum Yaz
Balıkesirde kayıp yavru ...
Barınaklardan
