Hani Öpücük Oğlum

Tarçın'ım bir tanem kuzu gözlüm canım benim. Ben hayatımda hiçbirşeye bu kadar değer vermedim; hiçbirşeyi bu denli sevmedim. Sadece 4 yaşındaydı. Siyah canavar bir jip, bundan yaklaşık 1 ay önce tekerleklerinin arasına aldı. Koştuğumda uyuyor gibi yatıyordu yerde, sadece ağzından kan gelmişti."Kalk Tarçın gezmeye gideceğiz kalk" dedim ilk kez kuyruğunu sevinçle yere vurmadı. 4 yıldır bütün hayatımdı o benim, eve geldiğimde önce merdivenlerden bakar, sonra o minik kıçını sallaya sallaya yanıma koşardı. Nereye gitsem yanımda gelirdi, bir dakika bile bırakmaya kalkıştığımda ağlardı. Sadece sabahları işe gitmeme izin verirdi, bilirdi ki akşam döneceğim ve o beni öpücük yağmuruna tutacak. Bebek gibi baktım, aşk gibi sevdim, ama sabahları tasmasız gezmesine izin vermem azabım oldu. 1 ay önce dünya başıma yıkıldı. Ne yapacağımı, nasıl avunacağımı bilmiyorum. Vicdan azabım öyle yüksek ki haykırarak ağlamak ve bir daha susmamak istiyorum. Tanrı'dan ilk kez çok yüksek sesle bir dile dilemiştim "Allahım bizi ayırma sakın" demiştim. Herşeye dayanırım ama buna dayanamam demiştim. Dinlemedi beni, ayırdı....
Bir daha bana öyle bakmayacağını bilmek, yorganın altından girip kafasını omzuma yaslamayacağını düşünmek, eve döndüğümde onu bulmayacağımı bilmek.... Bu acının gerçekten tarifi yok. Nasıl baş edeceğim bilmiyorum. 1 aydır onun yerine hiçbirşeyi koyamıyorum. Azalacağına gün geçtikçe artıyor acım. Onunla yaptığımız şeyleri tek başıma yapmak, gittiğimiz yerlere tek başıma gitmek benim için imkansız. Her gece rüyamda, beni öpüyor, kokluyor. Uyandığımda gözümde yaşlar, kalbimde inanılmaz bir acı.
Çok merak ediyorum. O jipi süren vicdansız nasıl uyuyor geceleri... Beni bebeğimden, canımdan, birtanemden ayırmışken, hiç mi sızlamıyor bir damla olsun vicdanı.
Köpeğini kaybeden başka bir arkadaş daha bu köşeye "artık ölümden korkmadığını" yazmış. Ben de korkmuyorum artık ölümden! 

     
Melis Tosyalı 

03.06.2009