|
|
|
 |
|
|
|
|
Onlar... |
|
Çoğunuz tanırsınız onları. Bazen sokakta karşılaşırsınız. Üzerlerinde yıpranmış kıyafetler, ellerinde poşetlerle kedilere yemek verirken görürsünüz. Büyük kedilerin arasında kendi payına bir türlü ulaşamayan yavru kedilerin arkasından koşturduklarına şahit olursunuz. Kimi zaman da elinde bir tas yoğurt göz yaşları içinde yerde kıvranan zehirlenmiş bir köpeğe yedirmeye çalışırken rastlarsınız.
Genellikle zengin insanlar değillerdir, ama biliyor musunuz çok nadide, özel insanlardır hepsi. Çünkü hayvan düşmanı çok insan varken onların sayısı çok azdır. Ne yazık ki, her sokakta, her mahallede yoktur onlardan. Bazen bir kaçı aynı şanslı sokakta yaşar, ama inanın bana yan yana yüzlerce mahallede bir tane bile rastlanmadığı acı bir gerçektir.
Dedim ya varlıklı insanlar değillerdir hiçbiri. Yine de çoğunlukla en temel ihtiyaçlarını asgariye indirip ellerindekinin çoğunu sokak kedileriyle, köpekleriyle, kuşlarıyla kısaca dünyayı bizimle paylaşan tüm canlılarla paylaşırlar. Üstelik bunu bir dilenciye para verdiğinde kendini vicdan sahibi hisseden insanların sahte duygusuyla yapmazlar. Onların gerçek duyguları vardır, hissederler. Çöpleri karıştırıp yiyecek ararken kapıcıların kovaladığı köpeğin vahşi açlığını bir yumruk gibi midelerinde hissederler. Sırılsıklam bir kedinin üşümesi içlerini ürpertir. Haberlerde gördükleri dövüş köpeklerinin yaraları canlarını acıtır. Bu acılar, bu soğuk ve bu açlığı hissettikleri için başka türlü davranamazlar. Arkalarını dönüp gidemezler. Umursamazlık edemezler. Onlar insandır. Onlar hisseder. |
|
Dedim ya bazen sokakta karşılaşırsınız onlarla. Siz de diğerlerinden farklı davranmazsınız. Ya sahiden görmez ya da görmezlikten gelirsiniz. Dudaklarınızda alaycı bir tebessümle biraz küçük görerek biraz da acıyarak geçer gidersiniz yanlarından. Yardım etmeyi bırakın birkaç kelime sohbet etmek bile aklınızdan geçmez. Sizin yapacak daha önemli işleriniz vardır. Kediyle, köpekle, kuşla velhasıl hayvanlarla uğraşacak vaktiniz yoktur. Daha önemli işleriniz vardır her zaman. Yetişilecek toplantılar, kazanılacak paralar, gidilecek tatiller velhasıl çok meşgulsünüzdür. Üstelik bunca yardıma muhtaç insan varken kediyle köpekle uğraşmak abesle iştigal değildir de nedir?
Aslında onlar sizden bir şey talep etmez. Yardım istemez, hesap sormaz, aldırmamanıza da kızmazlar. İhtiyacı olan insanları boş verin hayvanları kurtarın diyeni görülmemiştir. Belki biraz insanlık görmek isterler açıkça söylemeseler de. Bir gülümseme, biraz sohbet hadi birazcık da cesaret diyelim.
Eğer umursuyorsanız onları mutlu etmek için çok bir şey yapmanıza gerek yok. Soğuk havalarda apartmanınıza sığınan kediyi ortalığı kirletiyor diye götürüp dağ başına bırakmayın yeter. Yoldan geçenlere havlıyor, korkutuyor gerekçesiyle belediyeden köpek itlaf ekibi talep etmeyin yeter. Hayvanların da acı çekebildiğini, canlarının yandığını bilin. Hepimizden daha masum ve zararsız olduklarını ve sokaklarda yaşamanın çok zor olduğunu bilin yeter. Çoğunun zaten açlıktan, soğuktan veya arabaların altında kalarak can verdiklerini bilin ve yaşamak için her gün bir savaştan galip çıkmaları gerektiğini anlayın yeter.
O zaman belki onları anlar ve ıslak bir kedi yavrusunu kucağında ısıtmaya çalışırken gördüğünüzde dudak bükmezsiniz. Koskocaman bir gülümsemeyle gözlerinin içine bakarsınız. Eğer şanslıysanız o gözlerin içinde bir yerlerde insan olmakla ilgili bir ipucu bulursunuz. |
|
Şahin Yılmaz |
16.01.2004 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yorumlar (8 adet) |
|
Yazan: heccouluc |
Tarih: 24 Ocak 2004 |
Saat: 11:25 |
eline sağlık şahin dostum benim gene ağlatın bizi saol iyiki ağlattın içimdeki doğa sevgisi biraz daha arttı bende onlardan biriyim ve mutsuzum ama emin olun bigün mutlu olacağız bigün adımız köpekçi yada kedici değil insan hayvan sever olacak BELKİ PARAMIZ YOK AMA GÖNLÜMÜZ VAR ONLARA FEDA OLSUN HEPSİ EĞER BİR DAHA DÜNYAYA GELSEM GENE BU ŞEKİLDE GELMEK İSTERDİM paramda olsun istemezdim belki param olursa bende onlara benzer PARANIN UŞAĞI OLURDUM TÜM GÜZELLİKLERİ HİÇE SAYIP |
|
|
Yazan: ilknurkoparal |
Tarih: 24 Ocak 2004 |
Saat: 00:14 |
öyle bir anda okudum ki hem de, hüngür hüngür ağladığım bir anda, ben neden böyleyim, niye hayvancıkların yaşadıklarını ta içimde, yüreğimde, etimde hissediyorum, onlar acı çekerken niye aynı acıyı çekiyorum, aslında çok yaşama ihtiyacım varken, ömrümü uzun olmayacak diye ağlarken, yeni aldığım bir ölüm haberinin acısını yaşayıp tüketmeye çalışırken ve bunun için boş boş dolaşırken okudum. Yüreğine sağlık Şahin....... |
|
|
Yazan: judicious |
Tarih: 21 Ocak 2004 |
Saat: 19:27 |
size eger okumaktan sıkılmazsanız bisey anlatmak istiyorum..ilk köpeğimin adı zeytin'di.Terrier ve duman rengi vardı.Onu sokakta çöpleri didelerken bulmuştum.Sahipsiz olduğunu anlayıp eve aldım.Temizlik ve bakım ve yemek ihtiyacını tamamladıktan sonra egerki bi sahibi vardır diye sokaga saldim.Fakat o gitmek istememişti.Anladım ki o artık benim kaderimi paylaşacağım bir arkadaşım olmuştu.Yaklaşık 3 ay bir beraberliğimiz olmuştu.Tasma diye bişey bilmezdim.Ben nereye o oraya.Eve aldığımdan yaklaşık 15 gün sonra karma-kuduz ve parazit aşıları yapıldı.3 ay sonra evet o 3 sonraki acı gün onu benden aldı.Eve sıkıldığını anlayıp dışarı gezmeye çıkmıştık.Arkadaşları görünce durdum biraz sohbet ediyordum o benim bacaklarımın arasında oynuyordu...Aklımdan 4-5 saniye sonra kucağıma alıp gitmek geçiyordu.Yanımızdan geçen bir kediyi görüp peşinden koşturmaya başladı.Geri bana koşerken yoldan geçen bir binek araba ona vurdu.Baktığımda arabanın beyninden vurduğunu anlamıştım.Saat 22:27-30 civarlarındaydı bi taksiye bindim ve bana karşı tavırı köpeğin kanları taksisini kirletmesi oldu..Adama küfür edip başka bir taksiye bindim.Veterinerine götürürken tam kapısına gelmiştikki veteriner kapatmıştı halbuki tabelada 24 saat açık olduğunu yazıyordu.Kapısının önünde can vererek öldü..yeni bir köpeğim var adı Ice türü kangala benziyor ama tam olarak teşhis eden yok :) eger bana yardımcı olacak varsa Ice in bi fotografını yollarim..okudugunuz için teşekkür ederim.Bu arada Ice daha 1,5 aylık ;) |
|
|
Yazan: animal*lover |
Tarih: 21 Ocak 2004 |
Saat: 17:18 |
ben de dediğiniz özellerden biriyim |
|
|
Yazan: KIRPIK |
Tarih: 21 Ocak 2004 |
Saat: 14:59 |
Bu yazdıklarınızı aynen yaşıyormuş gibi okudum.
Ben de burada sözü geçen insanlardan biriyim, mahallenin delisiyim hatta, diğer insanlar tarafından aynı muamelere maruz kalıyorum hatta bu yüzden benimle ilişkisini kesenler de az değil..
Aynen kafamdakileri, hergün düşündüğüm şeyleri dile getirmişsiniz.Her satırında bir yaşanmışlık, kendimden bir parça buldum.
Elinize yüreğinize sağlık..
|
|
|
Yazan: Eylül_92 |
Tarih: 20 Ocak 2004 |
Saat: 08:28 |
Günaydın,Ortaköy son duraktada böyle bir abi var,tam ne iş yaptığını bilmiyorum ama o Ortaköy'de ne kadar kedi,köpek ,kuş varsa besler,bazen konuşuruz "öyle mutsuzum ki" der hep "keşke çok param olsa onlara neler alıp yediririm" Her aile çöpe döktüğü yemeğini,ekmeğini bir şekilde değerlendirmeyi bilse,üşenmese,bir lokma yemek verdiği hayvancığın ona nasıl bir sadakatla bağlandığını sokağını hırsızlara karşı bile koruduğunu bir bilseler bir anlasalar.Ama insanlıklarını kaybetmişler önce onu bulmalılar belki... |
|
|
Yazan: sertib |
Tarih: 18 Ocak 2004 |
Saat: 23:38 |
ewet,bugün heybeli adaya gittim tam sokakta iki bacağı olmayan bir yavru kediyle ilgilenirken böyle birinle tanıştım ve çok mutlu oldum,sohbet ettik ve minik yavruyu evlat edindi bende ona yardım sözü verdim. |
|
|
Yazan: Rocksy |
Tarih: 16 Ocak 2004 |
Saat: 21:01 |
Bu insanların hayvan sevgilerini görünce kendi kendize ne kadar seviyoruz diye düşünmek gerekir aslında!.. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
erujum - Yeni Yavr...
Yorum Yaz
Adana'da dogo köpeğim ka...
Barınaklardan
