Dolandırıldık, hem de bir veteriner hekim tarafından!

Rüştü ve Gorby

Şimdi size anlatacağım öykü ise oldukça vahim...

21 Ekim 2000 Gorby’nin doğum günüdür. Oysa ki 21 Ekim 2002 bizim için, 7 ay boyunca yaşadığımız bir kabusun başlangıcı olmuştu. O tarihlerde İstanbul da İdealtepe’deki evimizde yaşıyorduk ve 21 Ekim 2002 günü yine Gorby ile günlük yürüyüşümüzü yapman için dışarı çıktık.

Ben eskiden Gorby’i gezdirirken zincir tasma kullanmazdım, şu bildiğimiz yaylı şerit tasmalardan kullanırdım. İşte o gün bu tasmanın şeridi boşalmış ve Gorby elimden kurtuluvermişti. Gorby civarda dolaşan dişi sokak köpekleriyle oynamaya başladı ve koşarak birlikte uzaklaştılar. Arkalarından çevre yoluna kadar koşabilmiştim, onlara yetişemiyordum. Fren ve korna sesleri arasında E-5’den karşıya geçtiler, ben üst geçitten karşıya geçene kadar onlar gözden kaybolmuştu. Günlerce yavrumu aradım, gazetelere ilan verdim, barınaklara, veteriner arkadaşlara haber bıraktım, kimsecikler bulamadı. Yavrumu kaybetmiştim, her geçen gün kahroluyordum.

2003’ün şubat ayında eşim emekliye ayrıldı. Eşimle birlikte İstanbul’dan uzaklaşıp Antalya’nın Kaş kazasına yerleşmeye karar verdik. 16 Mayıs 2003’de eşyalarımız kolilere yerleştirilmiş gitmeye hazırdık. Nakliye şirketi 20 Mayıs’ta yola çıkacağımızı bildirdi. İdealtepe’deki evimizin bahçesine indik, çayımızı yudumluyor eşimle sohbet ediyorduk... Eşim “Ya Serpil, biliyorum çok zor ama artık Gorby’den ümit yok. Gel Ataşehire barınağa gidip oradan kimsesiz bir köpek alalım” dedi. (Kaş’da tuttuğumuz ev bahçeli idi, çevresi tel örgülerle çevrili 800 m² bahçe içinde ahşap bir köy eviydi. Kaş’a 6 km uzaklıkta bir köyde idi.) “Evet” dedim. “Hadi gidip bir köpek alalım, o evde biz yalnız yaşayamayız”. Tam bahçe kapısından dışarı çıkacağımız anda sevgili komşumun oğlu Tolga seslendi “Serpil Abla bak gazetede Gorby’nin resmi var, hem de Fenerbahçeli Rüştü ile poz vermiş. Tolga’ya çok kızdım “Böyle şaka mı olur, çok çirkin” dedim. Tolga ciddi olduğunu söyledi ve gazeteyi bana uzattı. Gazeteyi elime aldığımda ellerim ve ayaklarımın uyuştuğunu hissettim. Bu nasıl bir güçtü ki ben tam Kaş’a taşınacağım zaman ve başka bir köpek almaya karar verdiğim anda Gorby’i buluyordum.

Eşimle birlikte şaşkın, mutlu, heyecanlı kısacası karmakarışık duygularla yola koyulduk. Fenerbahçe’nin Samandra tesislerine yarım saatte varmıştık ama oraya varana kadar zaman bir türlü geçmek bilmedi. Kapıdaki bekçilere durumu anlattık ancak bizi içeri almadılar. Gorby’nin kimliğini verdim tesisin müdürüyle görüşmek istedim. Müdür İbrahim Kazdal’a haber verildi. İbrahim Bey “Kimlik hükümsüzdür önce bir Gorby onları görsün” demiş. Böylece bizi içeri aldılar, Gorby’nin yanına götürdüler.

Gorby, Samandra Fenerbahçe Tesisleri’nin maskotu olmuş. Ona bir toprak saha tahsis etmişler, orada koşuyor, oynuyor ve yaşıyormuş. Toprak sahanın kapısını açtılar ve beni içeri soktular... Gorby yemeğini yiyordu, yüzüme baktı bir inilti duydum!... Üzerime atladı ve dakikalarca beni sevdi, yaladı. Hoplayıp zıplamaya başladı adeta sevinç dansı yapıyordu. Sahanın dışına baktım herkesin gözleri dolmuştu.

Sayın İbrahim Kazdal Beyefendi “alın köpeğinizi gidin” dedi ağlayarak. Bir mucize yaşanmış hasret bitmişti. Oğluma çok iyi bakmışlar, onu sevgiyle bağırlarına basmışlardı. Oğlumuz sağ salim yanımızda idi artık.

Onu nerede bulduklarını sordum; 24 Ekim’de Kartal Belediye Fidanlığı’nın oralarda bulmuşlar, yani kaybolduktan 3 gün sonra. Bulan arkadaş İbrahim Bey’in arkadaşıymış ve “ben bu hayvana bakamam İbrahim Bey, çok değerli ve çok emek isteyen narin bir hayvan, siz bakar mısınız?” demiş. İbrahim Bey de seve seve kabul etmiş. Ve yavruma 7 ay boyunca aile olmuşlar, hem de büyük bir aile... Gorby orada herkesin sevgilisi, futbolcu ağabeylerinin maskotu olmuş kısacası hayat boyu haklarını ödeyemeyeceğim örnek bir hayvan severlik örneği göstermişler.

Gorby ailesine kavuşunca yayınlanan haber

Ancak Gorby eve döndükten sonra bir takım korkular yaşamaya başladı. Evde asla yalnız kalamıyor, tuvalete girdiğimizde dahi kapıyı kapattırmıyor, kapatırsak ağlıyordu. Derhal Veteriner Hekim arkadaşımız Tansu Kaplan Hanıma gittik. (Sevgili Tansu, onun emeklerini hiç unutamam) Tansu Hanım Gorby’nin yeniden bizi kaybetmekten korktuğunu, ve bir süre onu çok kısa olsa bile yalnız bırakmamamız gerektiğini söyledi. Gorby hassaslaşmıştı artık geceleri kendi odasında uyumuyor bizim yatak odamızda yanımızda uyuyordu.

Veeee Kaş’a yerleştik...

Ancak biz Kaş’a taşınırken hem taşınma telaşı hem de Gorby’nin bulunma sevinci ve heyecanı ile, Samandra’da çok iyi bakıldığını da öğrendiğimiz için Gorby’e derinlemesine tahliller muayeneler yaptırmamıştık, sadece aşılarını yeniledik. Çünkü İbrahim Bey haklı olarak Gorby’nin aşı zamanlarını bilmediği için ona aşı yaptıramamış, 1 sene devretmesini bekliyormuş adamcağız. Yalnız!... Biz Gorby’i bulduktan sonra İbrahim Bey bir konuda bizi uyarmıştı “Serpil Hanım, bir iki gündür Gorby’nin bacak aralarında, kuyruk dibinde ve çene altında kızartılar var bunu yeni fark ettik, benim Kangallarım var şu aralar onlarda da böyle bir sorun var, onlarla birlikte doktora götürecektik, belki Gorby sizden ayrı olduğu için stresten de olmuş olabilir haberiniz olsun” demişti. Hakikaten de ciddi bir soruna benzemiyordu, alerjik bir kızartı gibiydi. Yinede 4 gün sonra yani Kaş’a geldiğimizde hemen veteriner hekim aramaya başladık. Buradaki veteriner arkadaş daha ziyade büyük baş hayvanlarla ilgilenen, civar köylerde görev yapan genç bir hekim arkadaşımızmış.

Gorby’i muayene ettikten sonra egzama teşhisi koyarak kortizonlu  pomatlarla tedavi verdi ve uygulamaya başladık. Ancak fayda etmiyordu, hızlı bir biçimde dairesel tüy dökülmeleri başladı ve kendisine verilen perhiz yüzünden de iyice zayıflıyor mutsuzlaşıyordu.

Bir gün yine eczaneden kucak dolusu kortizonlu pomatlarımızı alırken eczacı bey “Serpil Hanım affedersiniz bu pomatlarla ne yapıyorsunuz?” Diye sordu. Kendisine durumu izah ettim eczacı bey de bana “eğer bu pomatlar işe yaramıyorsa ve hastalığı ilerletiyorsa başka bir hekime gitmelisiniz” dedi. Ama biz zaten burada başka bir hekim bulamadığımız için bu hekime gitmiştik. Neyse, eczacı bey bize yeni bir hekim adı ve telefonu verdi derhal irtibata geçtik.

Bu yeni hekim Kalkan da ikamet ediyordu. Veteriner arkadaş bizi çok güzel karşıladı ve muayene sonunda Gorby’nin Demodex denilen bir parazit yüzünden bu hale geldiğini ifade etti. İfadesine göre kortizon uygulandığı için parazit hızla vücuda yayılmış ve yavrumu zayıf düşürmüştü. Veteriner arkadaş bu parazitin ölümcül bir parazit olduğunu söyledi, “kurtaramayabiliriz” diye ekledi. “Kurtulsa da çok uzun bir tedavi süreci olacak ve çok iyi beslenmesi gerekecek” dedi. Uygulanacak ilaçları verdi, uygulamayı anlattı ve ilgili bir hekim edası ile “Lütfen, beni daima bilgilendirin. En ufak bir sorunda, kaşınsa dahil, bu gece yarısı bile olsa beni arayın” dedi.

Veteriner üzerine sürülen ilacın öldürücü derecede zehirli olduğunu geceleri dahil Gorby’nin kendisini yalamamasına dikkat etmemiz gerektiğini anlattı. İlaç uygulamalarında yakalık takmak istediğimizde “bu zaten hasta olan bir hayvanın psikolojisini de bozar” deyip yakalık takmamıza izin vermedi. “NE KADAR DUYARLI BİR HEKİM” diye düşündük.

Uykusuz geceler başlamıştı. En ufak bir değişikliği bile takip edip Veteriner arkadaşı bilgilendiriyorduk. Eşim ile nöbetleşe uyuyorduk. Kendisini yalarsa zehirlenir korkusuyla aylarca nöbetleşe iyileşmesini bekledik. Tedavi sonuç vermeye başlamış Gorby’nin tüyleri yeniden çıkmaya başlamıştı. Bu veteriner benim yavrumu kurtarmış ve artık oda evimizin bir ferdi olmuştu. Artık o bizim kahramanımızdı!

Ancak mali açıdan perişan olmuştuk. Birikimlerimiz bitmiş ve artık bankaya borçlanmıştık. Kredi kartı ile tedaviye devam ediyorduk. Kaş’ta henüz çok yeni olduğumuz için ha deyince iş imkanı yaratabilecek durumda değildik. Çareler aramaya başladık, Gorby’nin ilaçları çok pahalı idi; bu veteriner bir şişeden enjektör içerisine 3cc sarı bir ilaç çekip bize veriyor suyun içine katıp uygulamamızı istiyordu. 3cc’lik ilaç 45.000.000 TL. idi ve haftada 2 kez uygulanıyordu. Bir takım ilaçları ise “Çok zor şartlarda, buzlukların içinde sadece Gorby için yurt dışından getirtiyorum” diyerek dünyanın parasını talep ediyordu. Biz Gorby’nin bu tedavi bu şekilde olmaz ise öleceğine bu Veteriner tarafından öyle inandırılmıştık ki!... Ne istese veriyorduk. Buralarda başka hekim de yoktu dolayısıyla karşılaştırma yapamıyorduk.

Zaman içerisinde bir konu iyice beni kızdırmaya başlamıştı. Her defasında aldığı paraların karşılığında fiş kesmesini istiyorduk o ise bir bahane buluyor bize fiş yada fatura vermiyordu. “Bu ilaçlar çok pahalı ben size indirim yapıyorum” diyordu. Paramız bitip de, kredi kartı ile alış veriş yapmaya başladığımızda da “benim kredi kartı makinem yok, aşağıdaki market’te kredi kartınızı çektirin, ben onunla anlaşmalıyım” deyip... Bizi yan binanın alt katındaki markete gönderiyordu, bizde ödemeyi oraya yapıyorduk. Kısacası, elimizde onunla alış veriş yaptığımıza dair hiçbir belge olamıyordu. Ve en ilginç olanı da yaptığı tedavileri asla karneye işlemiyor sadece aşıları işliyordu... Bunun nedenini sorduğumda ise “bunlar karneye işlenmez” diye saçma sapan bir gerekçe sunuyordu. Tartışmaya girdiğimde ise kabalaşıyor kısacası beni susturuyordu. Diğer yandan da banka borcu gırtlağa dayanmış neredeyse eve haciz gelecekti. Arabamızı satıp borcumuzu ödedik, geriye kalan parayla ben kendime küçük bir dikim atölyesi kurdum ve çalışmaya başladım. Ancak yine para dayandıramıyordum.

Gorby’nin İstanbul’daki Hekimi sevgili Tansu Kaplan Hanımı aradım, durumu ona anlattım. Olup biteni şaşkınlık içerisinde dinliyordu “o kadar pahalıyla mal olmasına imkan yok” diyordu. “Yardım et” diyordum “Tansu lütfen yardım et” ...

Tansu Hn. hekimin ne ilaç verdiğini sordu. Bilmiyorduk!... Çünkü bu Veteriner asla ilaç ismi vermiyordu. Kendisi uyguluyor bize şişelerini dahil göstermiyordu, bizde Gorby’miz kurtulduğu için üstelemiyorduk.

Sonra bir şey hatırladım; bu Veterinere, enjektör ile şişeden çekip bize verdiği sarı ilacın ne olduğunu birkaç kez sormuştum “amitrast” demişti, Tansu Hanım'a bunu söyledim. Tansu Hanım “amitrast bir ilaç değildir, bir etken maddedir ve bazı ilaçların içinde bulunur Serpil Hanım” dedi ve araştıracağını söyledi.

1-2 gün sonra Tansu Hanım İstanbul’dan KENAZ isimli, DEMODEX tedavisinde kullanılan benim tarifime benzeyen bir ilaç gönderdi bana. Ben ilacı uygulamadan önce Veteriner beyi aradım ve ona “......... bey, benim arkadaşımın köpeği de demodex’e yakalanmış ve tedavisinde dışardan uygulamayı KENAZ diye bir ilaçla yapmış, bana da göndereceğini söyledi kullanayım mı?” diye sordum. Veterinerin bana cevabı şöyle oldu “Göndermesine gerek yok. Zaten bende size aynı ilacı veriyorum” Adeta şoka girdim!... Bu şişenin içinde Gorby’e 1 yıl yetecek kadar ilaç vardı ve bu şişenin fiyatı 3.750.000TL. idi. Oysa bu Veteriner 10 ay boyunca sadece bu ilacın içinden çektiği 3cc’lik miktar için 45.000.000 TL. alıyordu. Ayrıcada “Profesyonel mama... İçinde demodex’ten Gorby’nin bir an önce kurtulabilmesini sağlayacak maddeler var” dediği benim ise adını dahi duymadığım 18 kiloluk bir mamayı bize 180.000.000TL.ye satıyordu. Bir araştırdık ki!... Bu mama piyasada 30 - 40.000.000TL. ya satılan ucuz ve de basit, profesyonel olmayan adı bile duyulmayan bir adi mama imiş(!)

Zavallı yavrum!... Bu mamayı beğenmez, yiyemezdi. Biz veterinere bu durumu anlattığımızda “Zorla yedireceksiniz, bu onun sağlığı için, kurtulması için çok önemli ve başka mama yememeli” dedi. Hiç unutmuyorum ilk başlarda Gorby bu mamayı yememek için 3 gün aç kalmış, bizi protesto etmişti meğer yavrum ne kadar haklıymış. Bizde garibime zorla yedirdik o mamayı “iyileşecek ya”(!)

Sevgili hayvan dostları; kısacası dolandırıldık ve bunu maalesef 10 ay sonra fark edebildik. Evet Gorby’miz iyileşmeye başlamıştı ama biz her şeyimizi yitirmiştik en önemlisi de moralimizi yitirmiştik ve elimizde de bu durumu ispatlayabilecek hiçbir belgemiz, hiçbir şahidimiz yoktu. Ne bir alış veriş fişi, nede bir hekim kaydı. Ne yapabilirdik?! Edepsiz bir insanla karşı karşıya kalmıştık doğrusu çekiniyorduk. Çünkü şahit olduğumuz bazı şeyler vardı; Bu veteriner, bir hasta sahibiyle tartıştığında arkasından onur kırıcı kelimeler sarf ediyor tabiri-caizse çamur atıyordu. Her şeyi sineye çekip Tanrıya havale ettik. Üstelik burada kimse bizi tanımıyordu ve bizde Gorby iyileşmeye başladığında herkese bu veterinerden övgüyle bahsediyorduk. Diyorum ya “kahramanımız olmuştu” Şimdi kime ne anlatabilirdik ki!

Ta ki, 13 Aralık 2004 p.ts günü Gorby’e saldıran Galat’ın sebebiyle, arayıp bulduğum hayvansever dostlarımla tanışıncaya kadar. Ben dostlarımıza Gorby’nin hikayesini anlatırken dolayısıyla bu veteriner beyden de laf açılmış oldu ve “Aman Tanrım” meğer bu kişiden o kadar çok şikayet varmış ki!... Kaş’ta bir sürü ...........’zedeler oluşmuş ve bu soygunu durdurmak için çareler arıyorlarmış. İşte bu kararı da yani sizinle paylaşma kararını, 13 Aralık 2004 günü hayvan sever dostlarımla konuştuktan sonra almış oldum. Bana cesaret verdiler, buradan onlara kucak dolusu sevgilerimi iletiyor, teşekkür ediyorum. Ve diyorum ki “Ben ahlaksızlardan daha cesur olmalıyım” ve bunca zamandır bunu içimde sakladığım için kendime çok kızıyorum. Ama artık bugün bunu herkesin bilmesini istiyorum. Bu tür sorunlarımızı paylaşmazsak bu ahlaksızlıkları desteklemiş oluruz öyle değil mi? Bildiğim üzere HavHav.com’un bize sağladığı güzel imkanlardan biride hayvan sever hukukçu arkadaşlarımızın yol gösterdiğidir. Ben bu konuyu kendi çapımda araştırmaya başladım. Hukuki açıdan neler yapılabileceğimi araştırıyorum ancak diğer yandan da hayvan sever hukukçu arkadaşlarımdan da HavHav.com aracılığı ile destek bekliyorum “sizlerin bilgisine de ihtiyacım var”. Hiçbir şey yapamasam bile sevgili hayvan severleri bu durumdan haberdar etmek istiyorum, bu bile içimi yeterince rahatlatıyor. Hukuki açıdan bu şahsın ismini halka açık bir yerde telaffuz etmem suç duyurusu niteliği taşıdığı için şimdilik isminden bahsedemiyorum ancak, bütün dostlarımızı da bu şahsa karşı uyarıyorum.

Sizlere can dostlarımızla birlikte sevgi dolu günler diliyor saygılarımı iletiyorum.

Serpil Yüzak Şenol

Sizin Yazılarınız sayfasında yayınlanmasını istediğiniz yazılarınızı editor@havhav.com adresine gönderebilirsiniz.

24.01.2005