|
|
|
 |
|
|
|
|
Benim hikayemde herkes için bir ders var |
|
Odessa 1,5 aylıkken Rusya'dan özel olarak gelmişti. Kapıda onu gördüğümde çok şaşırmış gözlerime inanamamıştım. O benim çocukluğumdan beri beraber yaşamak istediğim hayat arkadaşı idi. Onunla çok çok çok güzel 5 yıl geçirdik. Bu süre içinde evlendim ve bir oğlum oldu. Odessa harika bir çocuk bakıcısı olmuştu. Başlangıçta bebeğin odasını kıskansa da bebek gelince ona çok sahip çıkmış gözünü kulağını ondan ayırmaz olmuştu. En ufacık ağlamasında ya da sıra dışı ses nefes ne olursa hareketinde hemen gelip paçamı tutar ya da karşıma geçip olanca kısık sesi ile beni bebeğe götürürdü.
İşte o günler meğer son günlerimiz imiş. Ben sezaryenle doğum yaptığım için henüz dışarı çıkamıyordum. Ve o zamanlar ki eşim, çok değişmiş Odessa'ya çok kötü davranmaya başlamıştı. Oysaki evlenmeden önceki yıllarda da evlendikten sonrada Odessa'yı severdi. Onun için bahçeli bir ev tutmuş ve orada yaşıyorduk. Ama artık çok değişmiş ve kötü davranıyordu. Üstelik kış aylarındaydık ve birde taşınmamız gerekiyordu. Eşim Odessa'yı bir arkadaşımız çiftliğine geçici bir süre için bırakmamızı istedi. Konuşmamıza göre en fazla 1- 2 ay kalacaktı. Bu arada ben iyileşmiş havalar biraz ısınmış ve bebeğimde dışarı çıkabilecek kadar büyümüş olacaktı. Ama öyle olmadı. Sevgili Odessa'm benden kilometrelerce uzağa gitti ve adresini bulamadım. Bütün bunlar 7 sene önce oldu. |
|
7 sene boyunca ona ulaşmaya çalıştım. Boşandığım eşim ona ulaşabileceğim adres ve telefon olmadığını iddia etti. Sonunda eski eşimin arkadaşını bu sene Türkiye’deki tüm benzer isimleri arayarak buldum bana Odessa'nın 2 sene önce öldüğünü ama mutlu olduğu yalanını söyledi. Başka bir arkadaşımızdan ise Odessa'nın daha o zamanlarda verildiği yerden kaçtığını bu nedenle benden sakladıklarını söyledi. Bana o zaman nerede olduğunu kaçtığını söyleselerdi mutlaka bulurdum.
Ben 7 senedir ağlıyorum. Hala sık sık rüyalarımda onunla buluşuyor ona tekrar kavuşuyor kendi ağlama sesimle uyanıyorum.
7 sene boyunca ona kavuşma hayallerim ve ümidim vardı. Her gün yalvardım tanrıya bir gün için bile olsa tekrar göreyim onu; yeni bir sahibi varsa mutluysa onunla kalsın, ama bir gün olsun göreyim, hastaysa kalan ömründe bakayım, yeter ki ona sarılabileyim, konuşabileyim onunla yeniden.
Artık umudum kalmadı ama onu çok hem de çoook özlüyorum. Korkarım kalan ömrüm onu özlemek ve ağlamakla geçecek.
O günden beri sokaktan birçok hayvan topladım, iyileştirdim sahiplendirdim ama hep Odessa'nın dönüşünü bekledim. Hiç bir hayvanı ömür yoldaşı olarak alamadım.
Benim hikayemde herkes için bir ders var. Bunları yazmak benim için çok zor oldu. Lütfen hayvan sahipleri evlenirken ve hayatları ile ilgili kararlar verirken daha daha daha fazla düşünün.
Dilek Sezer
Sizin Yazılarınız sayfasında yayınlanmasını istediğiniz yazılarınızı editor@havhav.com adresine gönderebilirsiniz. |
21.03.2005 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yorumlar (5 adet) |
|
Yazan: sınem |
Tarih: 01 Eylül 2005 |
Saat: 11:46 |
sevgili dilek hanım yazdıklarınızı ağlayarak okudum oniki yaşında kızımı kaybettikten sonra yokluğuna alışamadım ve yeni bir oğlan edindim evdekiler kızımdan sonra ona alışamdılar benimseyemediler ve bir sene sonra haberim yokken başkasına verdiler ben perişan oldum izmire verdiklerini söylediler çok ağladım aradan zaman geçti annem dayanamayıp yerini söyledi gidip bulduğumda perişan haldeydi aradan zaman geçmesine rağmen beni tanıdı verdiğimiz insan pamuk oğluma sokakta bakıyormuş eve götürülmeyecek durumdaydı annem yeni ameliyat olmuştu mikrop açısından sakıncalıydı ertesi gün almaya karar verdim gittiğimde yerinde bulamadım barınağa götürdüklerini söylediler orayada baktım bulamadım sonrası bir sürü olay acınızı yaşadıklarınızı çok iyi nlıyorum onu hala unutamadım en son yazdığınız satırda beni çok etkiledi gerçekten çok doğru söylüyorsunuz dilerim bundan sonrası herşey gönlünüzce olur sevgiler |
|
|
Yazan: OZGEGUNGOR |
Tarih: 30 Haziran 2005 |
Saat: 17:22 |
yazınızı okurken gozyaslarımı tutamadım, yasadıklarınıza cok uzuldum.ınsallah yenı sahıbı onu cok sevmıstır.BİZDE SAHİBİ BAKAMADIGI İÇİN BİR KOPEGİ SAHİPLENDİK VE İNANINKİ ONU CANIMDAN COK SEVİYORUM EN KORKTUGUM SEYDE BİRGUN ANİDEN GELİP İSTİYORUM DEMESİ.CUNKU ONU VERMEYE ASLA DAYANAMAM.ZANNEDİYORUM Kİ SİZİNDE YAVRUNUZ MUTLU OLARA YASAMINI DEVAM ETTIRIYORDUR. |
|
|
Yazan: YULAF |
Tarih: 26 Mart 2005 |
Saat: 20:03 |
evlenirken hatta hamileyken bizde aynı konuşmaları yapmıştık. Aynı şartları koymuştum. Hatta Odessa çok iyi bir bebek bakıcısı idi. Daha gözü açık olmalıymışım.
şimdi hep düşünüyorum acaba odessa bana gelmek içinmi kaçtı. başına neler geldi. acaba beni bulabilirmi? son bir yıldır çok daha yoğun rüyalarımda görüyorum. sanki ömrünün sonunda ve bana ihtiyacı var gibi hissediyoum. Umarım kimse köpeğinden kedisinden sevdiklerinden ayrı kalmaz |
|
|
Yazan: serare |
Tarih: 22 Mart 2005 |
Saat: 14:37 |
sevgili dilek yaşadığını içim acıyarak okudum canım cok yandı.12 yaşında kopeğim(pino)ya 1yıl önce kardeş getidim.benim eşim de pinoyu istemedi kızımız olunca ama pino ile beraber büyürlerse anne olurum demiştim.ya dilek ben olup pino da odessa olsaydı dedim hikayeyi okurken çok korktum ağladım iyi ki pes etmemişim.eminim odessa bu ayrılığın senin kararın olmadığını ,sonun boyle olacağını asla istemediğini biliyordur ve umarım bir yerlerde çok mutlu yaşıyordur. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
noname36 - 17 Mayı...
Yorum Yaz
izmir çınarlıda kayıp i...
Barınaklardan
