|
Ve işte aylardan beri beklediğim o an... Kapı açık... Evet... Yani ben özgürüm:)
Oley! Koşuyorum ilk başta, o her zaman eve gelirken hiç istemeyerek çıktığım merdivenleri Cüneyt Arkın abim gibi atlayarak iniyorum... Kendimi dışarı attığımda kocaman bir özgürlük hissi sarıyor bedenimi! Sanki kocaman olmuşum... Her zaman beni yönlendiren garip ip yok bedenimde! Ne güzelmiş be özgürlük! Hemen, o hep çok sevdiğim pencereden gözümde yaşlarla oynayanları izlediğim parkıma gidiyorum... Koşuyorum, koşuyorum, koşuyorum...
Sonra annemin beni götürmek istemediği, hep o garip ipi çekerek beni engellediği büyük alana gidiyorum... Oynuyorum, zıplıyorum, koşuyorum...
Sonra her yere, canımın istediği, gidemediğim her yere gidiyorum... Sonra... Bir an bir yorgunluk çöküyor üzerime... Duruyorum! Sanki bir hüzün çöküyor üzerime...
Karşıya bakıyorum, o huzur dolu evimizi görüyorum!
Ne kadar özgür olsam da, şu an anlıyorum ki ben evimi çok seviyorum...
Koşuyorum, koşuyorum, koşuyorum... O sevgi dolu evime koşuyorum... |
erujum - Yeni Yavr...
Adana'da dogo köpeğim ka...
Barınaklardan
