|
Şimdiki annem bir süre önce beni sokakta, boynumda çocukların bağladığı bir iple koşarken buldu. Halime kıyamayıp beni evine aldı, karnımı doyurdu, aşılarımı yaptırdı, sıcacık bir yuva verdi. Hem de her gün bol bol öpüyor beni. Bir keresinde sokakta gezerken tasmadan kurtuldum, başladım deli gibi koşmaya (annem de arkamdan:) ) Annem yorulup peşimden koşmayı bırakınca bir an onu kaybettiğimi sandım ve bu sefer geri koşmaya başladım ve onun beni beklediğini gördüm. Ya onu kaybetseydim? İşte o gün bu gündür kapı açık kalsa bile çıkmıyorum, çıkmam ki! Dışarıda kedilerin köpeklerin peşinde özgürce koşmak çok güzel, ama ben annemle beraber sokağa çıkıp gördüğüm bütün hayvanlara bağırıp ortalığı ayağa kaldırarak, yarım saatlik gezilerimi annemin burnundan getirmeyi daha çok seviyorum. O da beni çok seviyor... |